MGLUAYE'S PAGES

MGLUAYE vs BLOGGING

Bookmark and Share

Dec 15, 2017

အယင္တံုးက ေမာင္လူေအး ဘေလာ႕ေရးတယ္ဗ်။ သူမ်ားႏိုင္ငံ ေနစဥ္တံုးက အလုပ္က ျပန္လာရင္ အိမ္မွာ ဘာမွ လုပ္စရာကလည္း မရွိျပန္၊ ကိုယ္တိုင္ တည္ေထာင္ထားတဲ႕မိသားစုကလည္း မရွိေသး ဆိုေတာ႕ ဘေလာ႕ေရးဖို႕ အခ်ိန္ရတယ္။ ဘေလာ႕ေရးတယ္ဆိုတာ ဖတ္တဲ႕သူသာ ခဏပဲ ၾကာတာ။ ေရးတဲ႕ အေၾကာင္းအရာ ျပည္႕စံုမွန္ကန္ဖို႕ အေၾကာင္းအရာ စုစည္းရတာရယ္။ စာစီ ေရးသားရတာရယ္။ အေတာ္ အခ်ိန္စားတယ္။ ေရးက်င္႕ရွိလာရင္ေတာ႕ ေခါင္းထဲ ေပၚလာတဲ႕ အေၾကာင္းအရာကို စာမစီခင္တည္းက ေခါင္းထဲမွာ တည္းျဖတ္ ျပင္ဆင္ၿပီးသား ဆိုေတာ႕ ခ်ေရးတာ အင္မတန္ေခ်ာတာ။ ဘေလာ႕ပို႕စ္ဆိုတာ ေဟာတစ္ပုဒ္ ေဟာတစ္ပုဒ္ ေရးထုတ္ႏိုင္တယ္။ မွ်ေဝေရးသားရတာဟာ တကယ္ေတာ႕ ႏွစ္ဖက္ အက်ိဳးရွိတဲ႕ အလုပ္ဗ်။ မွ်ေဝဖို႕ ဆိုတာ ကိုယ္က အယင္ အေၾကာင္းအရာ စံုလင္ေအာင္ စုစည္းရတယ္။ ၿပီးရင္ ဖတ္ရႈတဲ႕သူ စိတ္ဝင္စားေအာင္ တင္ျပပံု ေသေသသပ္သပ္နဲ႕ ေရးသား တင္ဆက္တတ္ရတယ္။ တစ္ဖက္မွာ မွ်ေဝမယ္ဆိုတဲ႕ စိတ္အခံေလး ရွိေနၿပီ ဆိုတည္းက သူတပါးကို မွ်ေဝဖို႕ အေၾကာင္းအရာ စုစည္းၿပီ ဆုိတာနဲ႕ ကိုယ္တိုင္ အက်ိဳးအျမတ္ရၿပီ။ စုစည္းမိတဲ႕ဗဟုသုတနဲ႕တင္ ကိုယ္က ဗဟုသုတ တိုးတဲ႕ အက်ိဳးအျမတ္ရၿပီ။ ေနာက္တစ္ခုက ကိုယ္ေဝမွ်လိုက္တဲ႕ အေၾကာင္းအရာကို တပါးသူ အလြယ္တကူ ဖတ္ရႈနားလည္ သြားၿပီဆိုရင္ ပိုေတာင္ ကုသိုလ္ရေသးတာဗ်။ ေပ်ာ္စရာလည္း အင္မတန္ ေကာင္းပါတယ္။

ေနာက္ပိုင္း ကိုယ္႕ျပည္ ျပန္လည္းေရာက္ေရာ မေရးျဖစ္ေတာ႕တာ ႏွစ္နဲ႕ကို ခ်ီလာတယ္။ Register လုပ္ထားတဲ႕Domain ေလးသာ မဖ်က္ခ်င္လို႕ႏွစ္စဥ္ Renew လုပ္ လုပ္ လာတာ အေတာ္ ၾကာလာတယ္။ ခုက စာလည္း မေရးျဖစ္၊ စာမေရးျဖစ္ေတာ႕ စာဖတ္စရာ မလိုသလိုျဖစ္၊ စာမဖတ္ျဖစ္ေတာ႕ စုစည္းမိတဲ႕ဗဟုသုတက အယင္လို အသစ္ အသစ္ ဝင္တဲ႕ ပမာဏ နည္းနည္းလာ၊ တကယ္ေတာ႕ ေတာ္ေတာ္ေလး အပ်က္ဖက္ကို ဦးတည္လာလိုက္တာ၊ ခုဆိုရင္ စာတစ္ပုဒ္ကို ေရးမယ္ လုပ္ၿပီး ဆံုးခန္းတိုင္ေအာင္ မေရးျဖစ္တာနဲ႕ပဲ ဘေလာ႕ႀကီးလည္း ေျခာက္ကပ္ေနေရာပဲ။

ဘေလာ႕တင္ ေျခာက္ကပ္ရံုတင္ မကေတာ႕ဘဲ ထပ္ျဖစ္လာတာက ကိုယ္ေရးမဲ႕ လက္ကို ကိုယ္ မယံုေတာ႕တာ။ မေရးရဲေရးရဲျဖစ္လာတယ္။ ငါေရးလို႕ ျဖစ္ပါ႕မလား။ ငါေရးတာ ဖတ္တဲ႕သူအတြက္ အယင္လို စိတ္ဝင္စားဖြယ္ ျဖစ္ပါ႕မလား။ တကယ္က ေရးေနက်ရင္ လက္သြက္ေနတာ ျဖစ္သလို၊ ေရးေန မက်ေတာ႕ရင္ သူမ်ား မေျပာနဲ႕ ကိုယ္ေရးတာကို ေရးေနရင္းနဲ႕ ကိုယ္တိုင္ ဖတ္တာကို ပ်င္းစရာႀကီး ျဖစ္ျဖစ္ေနေတာ႕ ဆက္မေရးျဖစ္တာေတြ မ်ားမ်ားလာတယ္။ ဒီေတာ႕ မျဖစ္ေခ်ဘူး။ ေရးမွ ျဖစ္မယ္ ဆုိၿပီး ျပန္ေရးျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားဖို႕ ဆံုးျဖတ္္တဲ႕ဖက္ကို ေရာက္လာတယ္ ေပါ႕ဗ်ာ။

တကယ္က အထက္က ေျပာသလို စာေရးတာဟာ စာဖတ္တာထက္ ခက္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ႕ စာေရးႏိုင္ဖို႕စာမဖတ္ဘဲနဲ႕ကေတာ႕ မေရးႏိုင္တာ အေသအခ်ာပါပဲ။ စာဖတ္ႏိုင္ဖို႕ဆိုတာ အခ်ိန္ စီမံခန္႕ခြဲမႈ မေကာင္းဘဲနဲ႕ေတာ႕ မျဖစ္ကို မျဖစ္ႏိုင္တာပါ။ အခ်ိန္ကို စီမံႏိုင္ဖို႕ ဆိုတာ မိမိ ကိုယ္မိမိ ကိုယ္ပိုင္ စည္းကမ္းမသတ္မွတ္ႏို္င္ဘဲနဲ႕ မျဖစ္ႏိုင္တာ ေသခ်ာပါတယ္။ ဒီေတာ႕ ေျခရာ ျပန္ေကာက္မယ္ဆိုရင္ စာမေရးျဖစ္တာက မဖတ္ျဖစ္လို႕၊မဖတ္ျဖစ္တာက စည္းကမ္း မရွိလုိ႕ ဆိုတဲ႕ ျပစ္မႈက အေတာ္ကို ႀကီးသြားပါတယ္။ ေနာက္တစ္ဆင္႕ ထပ္ေတြးရင္ မဖတ္ျဖစ္တာဟာ ဦးေႏွာက္မွာ အခ်ိန္ပို မရွိလို႕…. လို႕ ဆိုပါမယ္။ အခ်ိန္ပိုဆိုတာ ေျပာရရင္ ဘယ္သူမွ ၂၅ နာရီ ရွိမေနတာ ျဖစ္တဲ႕အတြက္ ၂၄ နာရီကိုပဲ ဘယ္လို စီမံလည္း ဆိုတာေပၚမွာပဲ မူတည္ပါတယ္။ တစ္ဖက္မွာ ျပန္ထြက္လာတဲ႕ အေျဖက ဦးေႏွာက္ဟာ လက္ငင္း ေျဖရွင္းရမဲ႕ ကိစၥေတြနဲ႕ပဲ လံုးလည္ ခ်ာလည္ လိုက္ေနၿပီး ေတြးေခၚဖို႕ အခ်ိန္ မရွိသေလာက္ ျဖစ္ေနတယ္ ဆိုတဲ႕ အေျဖ ထြက္ပါတယ္။ ဒါဟာ တကယ္ေတာ႕ ရလဒ္ေကာင္း မဟုတ္ပါဘူး။

ႀကံဖန္ရွာႀကံ အျပစ္တင္ၾကေၾကးဆိုရင္ ၿမိဳ႕ျပမွာ လူလာျဖစ္ရတာ အင္မတန္ကို ရံုးကန္ရၿပီး အခ်ိန္ ရွားပါးတဲ႕ ျပႆနာ ႀကံဳရတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ေမာင္လူေအးတို႕ ငယ္စဥ္က ပါပါ ဆိုတာ သူ႕သက္ေမြး ဝမ္းေက်ာင္းက စာမဖတ္လို႕ကို မရတဲ႕ ေရွ႕ေနျဖစ္တာေၾကာင္႕လည္း တစ္ေၾကာင္း အခ်ိန္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား စာဖတ္ႏိုင္တာေတြ႕ပါတယ္။ ဒါသည္ပင္လ ွ်င္လည္း ေမာင္လူေအး ရခဲ႕တဲ႕ အဖိုး အတန္ဆံုး အေမြျဖစ္တဲ႕ စာဖတ္ျခင္းကို ႏွစ္ၿခိဳက္ျခင္းဆိုတဲ႕ အေမြရခဲ႕တာပါ။ ေနထိုင္တာက ေက်းလက္ နယ္ၿမိဳ႕ျဖစ္တဲ႕ခါ က်ေတာ႕ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မႈ ေႏွးေကြးပါတယ္။ ဒါေပမဲ႕ မေႏွး ေကြးတာကေတာ႕ မိမိကိုယ္ကို စီမံႏို္င္ၿပီး အခ်ိန္ပို ရွိျခင္းပါပဲ။ ၿမိဳ႕ျပျဖစ္တည္မႈရဲ႕ အႏႈတ္ လကၡဏာလို႕ေျပာမယ္ဆိုရင္ ကိုယ္ပိုင္ခ်ိန္ ရွားပါးလာတာပါပဲ။ အထူးသျဖင္႕ ကိုယ္ပိုင္လုပ္ငန္း လုပ္ခဲ႕မယ္ ဆိုရင္ေတာ႕ အတိုင္းထက္ အလြန္ေပါ႕။ ကိုယ္႕အခ်ိန္ေတြ အားလံုးကို ကိုယ္ပိုင္တယ္လို႕ ဆိုုသလိုပဲ ကိုယ္ပိုင္တဲ႕ လုပ္ငန္းကလည္း ကိုယ္႕ကို အခ်ိန္ျပည္႕ပိုင္သြားတဲ႕ခါ ပိုၿပီး တိုင္ပတ္တယ္လို႕ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။

တစ္ဖက္မွာ လူလတ္လို႕ ဆိုရမဲ႕ အသက္အရြယ္ကလည္း ျဖစ္ျပန္ေတာ႕ သားသမီးေတြက အရြယ္ အင္မတန္ငယ္ေသး၊ သူတို႕ကို ေပးရမဲ႕ အခ်ိန္ဆိုတဲ႕ အတိုင္းအတာနဲ႕ ကုိယ္တိုင္ စာဖတ္ေလ႕လာ သင္ယူရမဲ႕ အခ်ိန္နဲ႕ လုပ္ငန္းက ေတာင္းဆိုတဲ႕ အခ်ိန္ ဆိုတာေတြကို ခ်ိန္ထိုး ခ်လိုက္တဲ႕ခါ တကယ္ေျပာရင္ ၂၄ နာရီ ဆိုတာာ အိပ္ရမွာေတာင္ ႏွေျမာရမဲ႕ပံုစံ ျဖစ္လာပါတယ္။ တကယ္ေတာ႕ စိန္ေခၚမႈ ပိုျမင္႕လာတာ ဆိုရင္ ပိုမွန္ပါမယ္။ မိသားစု၊ အလုပ္၊ ကိုယ္ပိုင္ အခ်ိန္ ရွိတာက စုစုေပါင္း ၂၄ နာရီ ကို ဘယ္လို စီမံခန္႕ခြဲမလည္း ဆိုတဲ႕ စိန္ေခၚမႈပါ။ တစ္ဖက္မွာ စာမဖတ္လို႕ မေရး၊ မေရးလို႕ မဖတ္နဲ႕သံသရာကေတာ႕ လည္ေနဆဲပါ။

ဆိုေတာ႕ဟုတ္ၿပီ။ ခုေတာ႕မွ ဘာေတြ ရွည္ေၾကာၿပီး ထေရးဖို႕ စဥ္းစားသလဲ။ ေမးစရာ ရွိပါတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ ေရးဖို႕ လိုေနပါၿပီ။ ေမာင္လူေအး တက္ခဲ႕တဲ႕ ရန္ကုန္စီးပြားေရး တကၠသိုလ္က ေပးတဲ႕ MBA လက္မွတ္ကို ရဖို႕စာတမ္းျပဳစုဖို႕ ကိစၥ ရွိေနပါတယ္။ တကယ္တမ္း ပံုစံအားျဖင္႕ ေျပာမယ္ဆိုရင္ စာတမ္းျပဳစုတဲ႕ ပံုသ႑ာန္ဟာ ေမာင္လူေအးတို႕ အယင္က ေရးတဲ႕ ဘေလာ႕ပို႕စ္နဲ႕ အေတာ္ တူပါတယ္။ စစခ်င္း ဘာကို ေလ႕လာမလဲ အယင္ရွာမယ္။ ေလ႕လာတင္ျပမဲ႕ အေၾကာင္းအရာ ရလာတဲ႕ခါ ဘယ္ သီအိုရီနဲ႕ ဘယ္လို ခ်ိိတ္ၿပီး ဘယ္လို ပံုစံမ်ိဳးနဲ႕ အခ်က္အလက္ စုေဆာင္းမယ္ဆိုတာ စလုပ္မယ္။ အခ်က္အလက္က ယခင္ လုပ္ထားၿပီးသား အခ်က္အလက္ေတြရွိတယ္ (ဒါက Secondary Data လို႕ ဆိုတယ္။) ကိုယ္တိုင္ ေလ႕လာ ဆန္းစစ္မဲ႕ အခ်က္အလက္ေတြ ရွိတယ္။ (ဒါက Primary Data  လို႕ ဆိုတယ္။ ) ဒီ အခ်က္အလက္ေတြကို စုစည္းဖို႕ ေမးခြန္းလႊာေတြ ေရးရမယ္။ စစ္တမ္းေတြ ေကာက္ရမယ္။ ေနာက္ဆံုး ရလာတဲ႕ ဆက္စပ္ခ်က္ေတြကို ေကာက္ခ်က္ဆြဲ သံုးသပ္ခ်က္ ထုတ္ေပးရမယ္။

စာတမ္းကို ႀကီးၾကပ္မဲ႕ ဆရာမေတြက PhD ရထားၿပီးသား ဆရာမေတြ ဆိုေတာ႕ကာ Master Thesis ဆိုတာ ဘြဲ႕ရ ေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္ကို ရွစ္တန္းစာ ေျဖခိုင္းသလိုပဲ။ ရွစ္တန္းေက်ာင္းသားကို ၾကည္႕ၿပီး မင္းတို႕ ဒါေလး ဒီလိုေလး တြက္တာ ဒီလိုေလး ေရးတာမ်ား ဘာခက္လဲ။ ဘာမို႕လဲ ဆိုတာမ်ိဳးေပါ႕။ တကယ္ေရးဖို႕ ႀကိဳးစားတဲ႕ခါက်ေတာ႕ ေစာေစာက အလုပ္တစ္ဖက္၊ မိသားစုတစ္ဖက္နဲ႕ စာေတာင္ မဖတ္ျဖစ္တဲ႕ေနာက္ စာတမ္းေရးဖို႕ အတြက္က တကယ္ကို ခ်ေရးဖို႕ကို လက္က အေတာ္တြန္႕ေနတာ ျပႆနာ ႀကီးႀကီး ျဖစ္လာတယ္။ ၾကားထဲ အျမစ္ေတာ္ေတာ္ နက္နက္ တြယ္ေနတဲ႕ ခုလုပ္မယ္၊ ေတာ္ၾကာလုပ္မယ္၊ လုပ္ခ်င္မွလည္း လုပ္မယ္ ဆိုတဲ႕မေကာင္းတဲ႕ အက်င္႕ႀကီးကလည္း အေတာ္ဆိုးဆိုးရြားရြား လိႈက္စားေနတဲ႕ခါ က်ေတာ႕ မျဖစ္ေခ်ဘူး။ သူမ်ားေတြ ၿပီးလို႕မွ မၿပီးရင္ ဘြဲ႕မရဘဲ တန္းလန္းျဖစ္ေနမွ ေဇာ္ကန္႕လန္႕ ျဖစ္ရခ်ည္႕ ဆိုၿပီး စာေရးတဲ႕ အက်င္႕ေလးကို ျပန္ေႏႊးဖို႕ ႀကိဳးစားရင္း ေနာက္ပိုင္းေတာ႕ စာလည္းဖတ္၊ ဘေလာ႕လည္း ေရးတဲ႕ အခ်ိန္ေလး အရွိန္ေလး ျပန္ရလာေအာင္ ႀကိဳးစားၾကည္႕ရဦးမွာေပါ႕ဗ်ာ။ 

 

Database