MGLUAYE'S PAGES

သူတို့ဖျက်ကြလေပြီ

Bookmark and Share

Nov 2, 2018


Unicode Version

မောင်လူအေးတို့ ဘီအိုအိပ်ချ် ရုံးတည်ရာ လှိုင် ၂ ရပ်ကွက်၊ ရတနာမွန် အိမ်ယာအတွင်းက လမ်းများမှာ ယခု ရက်သတ္တပတ်အတွင်း အဆောက်အဦး ဖျက်ပွဲကြီး ဝှဲချီးကျင်းပနေကြတယ်။ များမကြာမီ လအနည်းငယ်ကတည်းက စတင်ခဲ့သော ကျူးအသွယ်သွယ်၊ ဖျက်ကြမယ် အစီအစဉ်ထဲက တစ်ပိုင်းအနေနဲ့ အိုးအိမ်ပိုင် တိုက်တာအဆောက်အဦး ဘေးဘီဝဲယာအဖက်ဖက် တနိုင်တပိုင်ကျူးများကို စည်ပင်ရဲ့ အစီအစဉ်နဲ့ ယနေ့ သောကြာနေ့ အပြီးဖျက်ကြရမယ်လို့ ဆိုတယ်။ ဖျက်၍သာ ဖျက်ကြရတယ်။ မိမိ ပိုင်ဆိုင်မှု မရှိတဲ့ မြေဆိုပေမဲ့လို့ တိုးထား ချဲ့ထားသော အဆောက်အဦး၊ အမိုးအကာများမှာ တိုးထားသူများ ပိုင်ဆိုင်သော အရင်းအနှီးများဖြင့် တည်ဆောက်ထားတာ ဆိုတော့ ဖျက်ရတယ် ဆိုစေကာ ဖျက်သူကလည်း စိတ်မကောင်း၊ အဖျက်ခံရသူများလည်း ဘေးဘီဝဲယာမှာ ရပ်စောင့်ကြည့်လို့ မြင်ကွင်းက အတော်စိတ် မကောင်းစရာပင်။ သို့ပေသည့် စည်းကမ်းကလနားများနှင့် အညီနေနိုင်စေဖို့ မိမိပိုင်ဆိုင်သည့် နေရာကလွဲလို့ ကျန်တာ စည်ပင်ပိုင် လမ်းမြေ ကျူးကျော်ခြင်း မပြုရ ဆိုသည့် စည်းကမ်းအလျောက် ဖျက်ကြရတော့မည်။ ဖျက်နေကြပြီ။ ဖျက်ပြီးကြပေပြီ။ 

ဒီနေရာမှာ မေးစရာ ပေါ်လာပါတယ်။ ဤသို့ဤနှယ် ဖျက်လိုက်ရင် ပြီးသွားရောလား။ မောင်လူအေးတို့ထက် ဝါရင့် သဘာရင့် အတွေ့အကြုံရင့်သူများက မေးငေါ့ကာ ဆိုတယ်။ ဖျက်တော့လည်း ခဏပါကွာ။ ပြီးရင် များမကြာခင် ပြန်ရောက်လာကြမှာပါ။ ဆိုသူများ၏ စကားကို အဆိုးမြင်သူများ၊ မပြောင်းလဲချင်သူများလို့  အလွယ်တကူ လက်ညှိုးပြေးထိုးဖို့ရာ မအပ်ပါ။ သူတို့သည် ခေတ်အဆက်ဆက်၊ အုပ်ချုပ်သူ အသွယ်သွယ်ကြား ထူးမခြားနား စီမံခန့်ခွဲမှုတွေကြား အရိုးစွဲ မြင်တွေ့ ထိသိလာမှုကြောင့် အများညီ၍ ဤကိုကျွဲဖတ်သည့် အတွေ့အကြုံများလွန်းလာသည့် နောက်ဝယ် ဤကိုတွေ့လျက်နှင့်ပင် ဤလို့ မဖတ်ရဲ ကျွဲပဲ ဖြစ်ဦးမှာပါလို့ ဆိုနေဆဲပင်။

ဖျက်ကြသည့် အဆောက်အဦအများစုသည် အဆောက်အဦးဘေးကို ချဲ့ထားသော လက်ဖက်ရည်ဆိုင်၊ ကုန်စုံဆိုင်၊ အစောပိုင်းက ခုံလေးသုံးခုံလောက်နှင့် စခဲ့တဲ့ ခနော်နီခနော်နဲ့ ဆိုင်ငယ်လေးက လုပ်ငန်းလေး လည်လာလို့ သစ်ဝါးတွေနဲ့ အခိုင်အမာ လုပ်၊ အောက်မယ် သမံတလင်းလေး ခင်းနဲ့၊ အချို့တွေက လအနည်းငယ်က သံထည်တွေနဲ့ အခိုင်အမာ လုပ်ထားကြတဲ့ အဆောက်အဦးတွေ အချို့ပါတာ တွေ့ရပါတယ်။ အိုကေလေ။ ဖျက်ဆိုတော့လည်း ဖျက်ကြတာပေါ့။ နောက်တော့လည်း ကြည့်လုပ်တာပေါ့ ဆိုတာက အများစုရဲ့ စိတ်ထဲ လောလောဆယ် ဖြစ်နေကြတဲ့  စိတ်အစဉ်။ တစ်ခု ကျန်နေခဲ့တာက၊ ကျနော်တို့ မတွေးမိတာက ဒီဆိုင်တွေ ဘာလို့ ဒီနေရာကို ရောက်လာတာလဲ။ ဒါတွေကို အစဉ်သဖြင့် ပျောက်စေချင်ရင် ဘာလုပ်ကြမလဲ။ 

သေချာတာက ဈေးကွက်သဘောအရ ဝယ်သူရှိလို့ ရောင်းသူပေါ်လာတာ ဖြစ်ပြီးတော့ ဒီဆိုင်တွေ ဒီမှာ ရှိလာတယ်ဆိုတာ ဒီနေရာတဝိုက် နေထိုင်ကြသူများရဲ့ လိုအပ်ချက်ကို လိုက်လို့ ရောင်းဝယ်ကြရင်း ပေါ်ပေါက်လာတာ။ အကယ်၍ ဒီဆိုင်တွေ ဒီမှာ ရှိမနေစေချင်ဘူး ဆိုရင်ဖြင့် ဖျက်ပစ်လိုက် ဆိုရုံနဲ့ ပြီးသွားမယ် မထင်။ ဖျက်ပစ်လိုက်လည်း ခဏပဲ ပျက်ပြီး သူ့နည်း သူ့ဟန်နဲ့ အလျှိုအလျှို ပြန်ပေါ်လာကြဦးမှာပင်။ ကျနော်တို့ ရန်ကုန်ညဈေးတန်းကို နမူနာယူနိုင်တယ်။ နိုင်ငံတကာမှာလို ပါဆာမာလမ်း ခေါ်တဲ့ ဈေးတန်းကြီး ဖြစ်ရင် ကောင်းမှာပဲ။ အားလုံး တစုတစည်းတည်းနဲ့ သွားဝယ် စားသောက် နိုင်မှာပဲ။ တွေးတဲ့အတိုင်း လုပ်ချလိုက်တဲ့ နောက်မှာ မဟာဗန္ဓုလလမ်း တလျှောက်၊ အနော်ရထာလမ်း တလျှောက် ဈေးသည်တွေ ပျောက်သွားရောလား။ မပျောက်ပါဘူး။ Demand ကို နေရာ မရွှေ့ပေးနိုင်လို့ကတော့ Supply က အဲဒီနေရာကို ပြန်လိုက်လိုက် လာနေတာနဲ့  သံသရာလည်နေတာကြီးကို တွေ့တွေ့နေရဦးမှာပါ။ ဒီတော့ ဘာလုပ်မလည်း။ မေးစရာ ရှိလာတယ်။ အဲဒီဈေးဆိုင်တွေရဲ့ ဝယ်သူတွေက ဘာတွေ ဝယ်သလည်း။ ဖျက်လိုက်လို့ ဖြစ်ပေါ်လာမဲ့ Demand & Supply Gap ဒါတွေကို နေရာ အရင်ကြိုမချ စီစဉ် မထားဘဲနဲ့ကတော့  ဆောက်လိုက် ဖျက်လိုက်၊ ဖျက်လိုက် ဆောက်လိုက်နဲ့ ငယ်ငယ်က ကြောင်နဲ့ကြွက် ကာတွန်း ကြည့်ရသလို တလည်လည်နဲ့ ။ ပေါ်လစီမိတ်ကာတွေ အနေနဲ့လည်း ဒါတွေက မြို့ပြအင်္ဂါရပ်နဲ့ မညီဘူး။ အကုန်ဖျက် ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်း မပြောခင်မှာ ဒီ Scenario က ဘာကြောင့် ပေါ်လာလည်း၊ နောက်တစ်ခါ ဒါမျိုး Loop ပြန် မပတ်အောင် ဘယ်နေရာမှာ Loop ကို ဘယ်လို အစီအစဉ်မျိုးနဲ့ ဖြတ်မလည်း ဆိုတာလေး တွေးပြီး ပေါ်လစီချမယ် ဆိုရင်တော့ဖြင့် ထာဝစဉ်ညီ တည်တံ့တယ် ဆိုတဲ့ Sustainable Development ဆိုတာကို လက်ခံရရှိနိုင်ကြမယ် ဆိုတာလေး ဝင်လက်ဆော့လိုက်ပါတယ်ဗျာ။

Zawgyi Version

ေမာင္လူေအးတို႕ ဘီအိုအိပ္ခ်္ ႐ံုးတည္ရာ လိႈင္ ၂ ရပ္ကြက္၊ ရတနာမြန္ အိမ္ယာအတြင္းက လမ္းမ်ားမွာ ယခု ရက္သတၱပတ္အတြင္း အေဆာက္အဦး ဖ်က္ပြဲႀကီး ၀ွဲခ်ီးက်င္းပေနၾကတယ္။ မ်ားမၾကာမီ လအနည္းငယ္ကတည္းက စတင္ခဲ႕ေသာ က်ဴးအသြယ္သြယ္၊ ဖ်က္ၾကမယ္ အစီအစဥ္ထဲက တစ္ပိုင္းအေနနဲ႕ အိုးအိမ္ပိုင္ တိုက္တာအေဆာက္အဦး ေဘးဘီဝဲယာအဖက္ဖက္ တႏို္င္တပိုင္က်ဴးမ်ားကို စည္ပင္ရဲ႕ အစီအစဥ္နဲ႕ ယေန႕ ေသာၾကာေန႕ အၿပီးဖ်က္ၾကရမယ္လို႕ ဆိုတယ္။ ဖ်က္၍သာ ဖ်က္ၾကရတယ္။ မိမိ ပိုင္ဆိုင္မႈ မ႐ွိတဲ႕ ေျမဆိုေပမဲ႕လို႕ တိုးထား ခ်ဲ႕ထားေသာ အေဆာက္အဦး၊ အမိုးအကာမ်ားမွာ တိုးထားသူမ်ား ပိုင္ဆိုင္ေသာ အရင္းအႏွီးမ်ားျဖင္႕ တည္ေဆာက္ထားတာ ဆိုေတာ႕ ဖ်က္ရတယ္ ဆိုေစကာ ဖ်က္သူကလည္း စိတ္မေကာင္း၊ အဖ်က္ခံရသူမ်ားလည္း ေဘးဘီ၀ဲယာမွာ ရပ္ေစာင္႔ၾကည္႕လို႕ ျမင္ကြင္းက အေတာ္စိတ္ မေကာင္းစရာပင္။ သို႕ေပသည္႕ စည္းကမ္းကလနားမ်ားႏွင္႕ အညီေနႏိုင္ေစဖို႕ မိမိပိုင္ဆိုင္သည္႕ ေနရာကလြဲလို႕ က်န္တာ စည္ပင္ပိုင္ လမ္းေျမ က်ဴးေက်ာ္ျခင္း မျပဳရ ဆိုသည္႕ စည္းကမ္းအေလ်ာက္ ဖ်က္ၾကရေတာ႕မည္။ ဖ်က္ေနၾကၿပီ။ ဖ်က္ၿပီးၾကေပၿပီ။ 

ဒီေနရာမွာ ေမးစရာ ေပၚလာပါတယ္။ ဤသို႕ဤႏွယ္ ဖ်က္လိုက္ရင္ ၿပီးသြားေရာလား။ ေမာင္လူေအးတို႕ထက္ ဝါရင္႕ သဘာရင္႕ အေတြ႕အႀကံဳရင္႕သူမ်ားက ေမးေငါ႕ကာ ဆိုတယ္။ ဖ်က္ေတာ႕လည္း ခဏပါကြာ။ ၿပီးရင္ မ်ားမၾကာခင္ ျပန္ေရာက္လာၾကမွာပါ။ ဆိုသူမ်ား၏ စကားကို အဆိုးျမင္သူမ်ား၊ မေျပာင္းလဲခ်င္သူမ်ားလို႕  အလြယ္တကူ လက္ညွိဳးေျပးထိုးဖို႕ရာ မအပ္ပါ။ သူတို႕သည္ ေခတ္အဆက္ဆက္၊ အုပ္ခ်ဳပ္သူ အသြယ္သြယ္ၾကား ထူးမျခားနား စီမံခန္႔ခြဲမႈေတြၾကား အ႐ိုးစြဲ ျမင္ေတြ႕ ထိသိလာမႈေၾကာင္႕ အမ်ားညီ၍ ဤကိုကြ်ဲဖတ္သည္႕ အေတြ႕အႀကံဳမ်ားလြန္းလာသည္႕ ေနာက္ဝယ္ ဤကိုေတြ႕လ်က္ႏွင္႕ပင္ ဤလို႕ မဖတ္ရဲ ကြ်ဲပဲ ျဖစ္ဦးမွာပါလို႕ ဆိုေနဆဲပင္။

ဖ်က္ၾကသည္႕ အေဆာက္အဦအမ်ားစုသည္ အေဆာက္အဦးေဘးကို ခ်ဲ႕ထားေသာ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္၊ ကုန္စံုဆိုင္၊ အေစာပိုင္းက ခံုေလးသံုးခံုေလာက္ႏွင္႕ စခဲ႕တဲ႕ ခေနာ္နီခေနာ္နဲ႕ ဆိုင္ငယ္ေလးက လုပ္ငန္းေလး လည္လာလို႕ သစ္ဝါးေတြနဲ႕ အခိုင္အမာ လုပ္၊ ေအာက္မယ္ သမံတလင္းေလး ခင္းနဲ႕၊ အခ်ိဳ႕ေတြက လအနည္းငယ္က သံထည္ေတြနဲ႕ အခိုင္အမာ လုပ္ထားၾကတဲ႕ အေဆာက္အဦးေတြ အခ်ိဳ႕ပါတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ အိုေကေလ။ ဖ်က္ဆိုေတာ႕လည္း ဖ်က္ၾကတာေပါ႕။ ေနာက္ေတာ႕လည္း ၾကည္႕လုပ္တာေပါ႕ ဆိုတာက အမ်ားစုရဲ႕ စိတ္ထဲ ေလာေလာဆယ္ ျဖစ္ေနၾကတဲ႕  စိတ္အစဥ္။ တစ္ခု က်န္ေနခဲ႕တာက၊ က်ေနာ္တို႕ မေတြးမိတာက ဒီဆိုင္ေတြ ဘာလို႕ ဒီေနရာကို ေရာက္လာတာလဲ။ ဒါေတြကို အစဥ္သျဖင္႕ ေပ်ာက္ေစခ်င္ရင္ ဘာလုပ္ၾကမလဲ။ 

ေသခ်ာတာက ေစ်းကြက္သေဘာအရ ဝယ္သူရွိလို႕ ေရာင္းသူေပၚလာတာ ျဖစ္ၿပီးေတာ႕ ဒီဆိုင္ေတြ ဒီမွာ ရွိလာတယ္ဆိုတာ ဒီေနရာတဝိုက္ ေနထိုင္ၾကသူမ်ားရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္ကို လိုက္လို႕ ေရာင္းဝယ္ၾကရင္း ေပၚေပါက္လာတာ။ အကယ္၍ ဒီဆိုင္ေတြ ဒီမွာ ရွိမေနေစခ်င္ဘူး ဆိုရင္ျဖင္႕ ဖ်က္ပစ္လိုက္ ဆိုရံုနဲ႕ ၿပီးသြားမယ္ မထင္။ ဖ်က္ပစ္လိုက္လည္း ခဏပဲ ပ်က္ၿပီး သူ႕နည္း သူ႕ဟန္နဲ႕ အလွ်ိဳအလွ်ိဳ ျပန္ေပၚလာၾကဦးမွာပင္။ က်ေနာ္တို႕ ရန္ကုန္ညေစ်းတန္းကို နမူနာယူႏိုင္တယ္။ ႏိုင္ငံတကာမွာလို ပါဆာမာလမ္း ေခၚတဲ႕ ေစ်းတန္းႀကီး ျဖစ္ရင္ ေကာင္းမွာပဲ။ အားလံုး တစုတစည္းတည္းနဲ႕ သြားဝယ္ စားေသာက္ ႏုိင္မွာပဲ။ ေတြးတဲ႕အတိုင္း လုပ္ခ်လိုက္တဲ႕ ေနာက္မွာ မဟာဗႏၶဳလလမ္း တေလွ်ာက္၊ အေနာ္ရထာလမ္း တေလွ်ာက္ ေစ်းသည္ေတြ ေပ်ာက္သြားေရာလား။ မေပ်ာက္ပါဘူး။ Demand ကို ေနရာ မေရႊ႕ေပးႏိုင္လို႕ကေတာ႕ Supply က အဲဒီေနရာကို ျပန္လိုက္လိုက္ လာေနတာနဲ႕ သံသရာလည္ေနတာႀကီးကို ေတြ႕ေတြ႕ေနရဦးမွာပါ။ ဒီေတာ႕ ဘာလုပ္မလည္း။ ေမးစရာ ရွိလာတယ္။ အဲဒီေစ်းဆိုင္ေတြရဲ႕ ဝယ္သူေတြက ဘာေတြ ဝယ္သလည္း။ ဖ်က္လိုက္လို႕ ျဖစ္ေပၚလာမဲ႕ Demand & Supply Gap ဒါေတြကို ေနရာ အရင္ႀကိဳမခ် စီစဥ္ မထားဘဲနဲ႕ကေတာ႕  ေဆာက္လိုက္ ဖ်က္လိုက္၊ ဖ်က္လိုက္ ေဆာက္လိုက္နဲ႔ ငယ္ငယ္က ေၾကာင္နဲ႕ၾကြက္ ကာတြန္း ၾကည္႕ရသလို တလည္လည္နဲ႕ ။ ေပၚလစီမိတ္ကာေတြ အေနနဲ႕လည္း ဒါေတြက ၿမိဳ႕ျပအဂၤါရပ္နဲ႕ မညီဘူး။ အကုန္ဖ်က္ ဆိုတဲ႕ စကားတစ္ခြန္း မေျပာခင္မွာ ဒီ Scenario က ဘာေၾကာင္႕ ေပၚလာလည္း၊ ေနာက္တစ္ခါ ဒါမ်ိဳး Loop ျပန္ မပတ္ေအာင္ ဘယ္ေနရာမွာ Loop ကို ဘယ္လို အစီအစဥ္မ်ိဳးနဲ႕ ျဖတ္မလည္း ဆိုတာေလး ေတြးၿပီး ေပၚလစီခ်မယ္ ဆိုရင္ေတာ႔ျဖင္႕ ထာ၀စဥ္ညီ တည္တံ႕တယ္ ဆိုတဲ႕ Sustainable Development ဆိုတာကို လက္ခံရရွိႏိုင္ၾကမယ္ ဆိုတာေလး ဝင္လက္ေဆာ႕လိုက္ပါတယ္ဗ်ာ။ 


MGLUAYE vs BLOGGING

Bookmark and Share

Dec 15, 2017

အယင္တံုးက ေမာင္လူေအး ဘေလာ႕ေရးတယ္ဗ်။ သူမ်ားႏိုင္ငံ ေနစဥ္တံုးက အလုပ္က ျပန္လာရင္ အိမ္မွာ ဘာမွ လုပ္စရာကလည္း မရွိျပန္၊ ကိုယ္တိုင္ တည္ေထာင္ထားတဲ႕မိသားစုကလည္း မရွိေသး ဆိုေတာ႕ ဘေလာ႕ေရးဖို႕ အခ်ိန္ရတယ္။ ဘေလာ႕ေရးတယ္ဆိုတာ ဖတ္တဲ႕သူသာ ခဏပဲ ၾကာတာ။ ေရးတဲ႕ အေၾကာင္းအရာ ျပည္႕စံုမွန္ကန္ဖို႕ အေၾကာင္းအရာ စုစည္းရတာရယ္။ စာစီ ေရးသားရတာရယ္။ အေတာ္ အခ်ိန္စားတယ္။ ေရးက်င္႕ရွိလာရင္ေတာ႕ ေခါင္းထဲ ေပၚလာတဲ႕ အေၾကာင္းအရာကို စာမစီခင္တည္းက ေခါင္းထဲမွာ တည္းျဖတ္ ျပင္ဆင္ၿပီးသား ဆိုေတာ႕ ခ်ေရးတာ အင္မတန္ေခ်ာတာ။ ဘေလာ႕ပို႕စ္ဆိုတာ ေဟာတစ္ပုဒ္ ေဟာတစ္ပုဒ္ ေရးထုတ္ႏိုင္တယ္။ မွ်ေဝေရးသားရတာဟာ တကယ္ေတာ႕ ႏွစ္ဖက္ အက်ိဳးရွိတဲ႕ အလုပ္ဗ်။ မွ်ေဝဖို႕ ဆိုတာ ကိုယ္က အယင္ အေၾကာင္းအရာ စံုလင္ေအာင္ စုစည္းရတယ္။ ၿပီးရင္ ဖတ္ရႈတဲ႕သူ စိတ္ဝင္စားေအာင္ တင္ျပပံု ေသေသသပ္သပ္နဲ႕ ေရးသား တင္ဆက္တတ္ရတယ္။ တစ္ဖက္မွာ မွ်ေဝမယ္ဆိုတဲ႕ စိတ္အခံေလး ရွိေနၿပီ ဆိုတည္းက သူတပါးကို မွ်ေဝဖို႕ အေၾကာင္းအရာ စုစည္းၿပီ ဆုိတာနဲ႕ ကိုယ္တိုင္ အက်ိဳးအျမတ္ရၿပီ။ စုစည္းမိတဲ႕ဗဟုသုတနဲ႕တင္ ကိုယ္က ဗဟုသုတ တိုးတဲ႕ အက်ိဳးအျမတ္ရၿပီ။ ေနာက္တစ္ခုက ကိုယ္ေဝမွ်လိုက္တဲ႕ အေၾကာင္းအရာကို တပါးသူ အလြယ္တကူ ဖတ္ရႈနားလည္ သြားၿပီဆိုရင္ ပိုေတာင္ ကုသိုလ္ရေသးတာဗ်။ ေပ်ာ္စရာလည္း အင္မတန္ ေကာင္းပါတယ္။

ေနာက္ပိုင္း ကိုယ္႕ျပည္ ျပန္လည္းေရာက္ေရာ မေရးျဖစ္ေတာ႕တာ ႏွစ္နဲ႕ကို ခ်ီလာတယ္။ Register လုပ္ထားတဲ႕Domain ေလးသာ မဖ်က္ခ်င္လို႕ႏွစ္စဥ္ Renew လုပ္ လုပ္ လာတာ အေတာ္ ၾကာလာတယ္။ ခုက စာလည္း မေရးျဖစ္၊ စာမေရးျဖစ္ေတာ႕ စာဖတ္စရာ မလိုသလိုျဖစ္၊ စာမဖတ္ျဖစ္ေတာ႕ စုစည္းမိတဲ႕ဗဟုသုတက အယင္လို အသစ္ အသစ္ ဝင္တဲ႕ ပမာဏ နည္းနည္းလာ၊ တကယ္ေတာ႕ ေတာ္ေတာ္ေလး အပ်က္ဖက္ကို ဦးတည္လာလိုက္တာ၊ ခုဆိုရင္ စာတစ္ပုဒ္ကို ေရးမယ္ လုပ္ၿပီး ဆံုးခန္းတိုင္ေအာင္ မေရးျဖစ္တာနဲ႕ပဲ ဘေလာ႕ႀကီးလည္း ေျခာက္ကပ္ေနေရာပဲ။

ဘေလာ႕တင္ ေျခာက္ကပ္ရံုတင္ မကေတာ႕ဘဲ ထပ္ျဖစ္လာတာက ကိုယ္ေရးမဲ႕ လက္ကို ကိုယ္ မယံုေတာ႕တာ။ မေရးရဲေရးရဲျဖစ္လာတယ္။ ငါေရးလို႕ ျဖစ္ပါ႕မလား။ ငါေရးတာ ဖတ္တဲ႕သူအတြက္ အယင္လို စိတ္ဝင္စားဖြယ္ ျဖစ္ပါ႕မလား။ တကယ္က ေရးေနက်ရင္ လက္သြက္ေနတာ ျဖစ္သလို၊ ေရးေန မက်ေတာ႕ရင္ သူမ်ား မေျပာနဲ႕ ကိုယ္ေရးတာကို ေရးေနရင္းနဲ႕ ကိုယ္တိုင္ ဖတ္တာကို ပ်င္းစရာႀကီး ျဖစ္ျဖစ္ေနေတာ႕ ဆက္မေရးျဖစ္တာေတြ မ်ားမ်ားလာတယ္။ ဒီေတာ႕ မျဖစ္ေခ်ဘူး။ ေရးမွ ျဖစ္မယ္ ဆုိၿပီး ျပန္ေရးျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားဖို႕ ဆံုးျဖတ္္တဲ႕ဖက္ကို ေရာက္လာတယ္ ေပါ႕ဗ်ာ။

တကယ္က အထက္က ေျပာသလို စာေရးတာဟာ စာဖတ္တာထက္ ခက္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ႕ စာေရးႏိုင္ဖို႕စာမဖတ္ဘဲနဲ႕ကေတာ႕ မေရးႏိုင္တာ အေသအခ်ာပါပဲ။ စာဖတ္ႏိုင္ဖို႕ဆိုတာ အခ်ိန္ စီမံခန္႕ခြဲမႈ မေကာင္းဘဲနဲ႕ေတာ႕ မျဖစ္ကို မျဖစ္ႏိုင္တာပါ။ အခ်ိန္ကို စီမံႏိုင္ဖို႕ ဆိုတာ မိမိ ကိုယ္မိမိ ကိုယ္ပိုင္ စည္းကမ္းမသတ္မွတ္ႏို္င္ဘဲနဲ႕ မျဖစ္ႏိုင္တာ ေသခ်ာပါတယ္။ ဒီေတာ႕ ေျခရာ ျပန္ေကာက္မယ္ဆိုရင္ စာမေရးျဖစ္တာက မဖတ္ျဖစ္လို႕၊မဖတ္ျဖစ္တာက စည္းကမ္း မရွိလုိ႕ ဆိုတဲ႕ ျပစ္မႈက အေတာ္ကို ႀကီးသြားပါတယ္။ ေနာက္တစ္ဆင္႕ ထပ္ေတြးရင္ မဖတ္ျဖစ္တာဟာ ဦးေႏွာက္မွာ အခ်ိန္ပို မရွိလို႕…. လို႕ ဆိုပါမယ္။ အခ်ိန္ပိုဆိုတာ ေျပာရရင္ ဘယ္သူမွ ၂၅ နာရီ ရွိမေနတာ ျဖစ္တဲ႕အတြက္ ၂၄ နာရီကိုပဲ ဘယ္လို စီမံလည္း ဆိုတာေပၚမွာပဲ မူတည္ပါတယ္။ တစ္ဖက္မွာ ျပန္ထြက္လာတဲ႕ အေျဖက ဦးေႏွာက္ဟာ လက္ငင္း ေျဖရွင္းရမဲ႕ ကိစၥေတြနဲ႕ပဲ လံုးလည္ ခ်ာလည္ လိုက္ေနၿပီး ေတြးေခၚဖို႕ အခ်ိန္ မရွိသေလာက္ ျဖစ္ေနတယ္ ဆိုတဲ႕ အေျဖ ထြက္ပါတယ္။ ဒါဟာ တကယ္ေတာ႕ ရလဒ္ေကာင္း မဟုတ္ပါဘူး။

ႀကံဖန္ရွာႀကံ အျပစ္တင္ၾကေၾကးဆိုရင္ ၿမိဳ႕ျပမွာ လူလာျဖစ္ရတာ အင္မတန္ကို ရံုးကန္ရၿပီး အခ်ိန္ ရွားပါးတဲ႕ ျပႆနာ ႀကံဳရတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ေမာင္လူေအးတို႕ ငယ္စဥ္က ပါပါ ဆိုတာ သူ႕သက္ေမြး ဝမ္းေက်ာင္းက စာမဖတ္လို႕ကို မရတဲ႕ ေရွ႕ေနျဖစ္တာေၾကာင္႕လည္း တစ္ေၾကာင္း အခ်ိန္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား စာဖတ္ႏိုင္တာေတြ႕ပါတယ္။ ဒါသည္ပင္လ ွ်င္လည္း ေမာင္လူေအး ရခဲ႕တဲ႕ အဖိုး အတန္ဆံုး အေမြျဖစ္တဲ႕ စာဖတ္ျခင္းကို ႏွစ္ၿခိဳက္ျခင္းဆိုတဲ႕ အေမြရခဲ႕တာပါ။ ေနထိုင္တာက ေက်းလက္ နယ္ၿမိဳ႕ျဖစ္တဲ႕ခါ က်ေတာ႕ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မႈ ေႏွးေကြးပါတယ္။ ဒါေပမဲ႕ မေႏွး ေကြးတာကေတာ႕ မိမိကိုယ္ကို စီမံႏို္င္ၿပီး အခ်ိန္ပို ရွိျခင္းပါပဲ။ ၿမိဳ႕ျပျဖစ္တည္မႈရဲ႕ အႏႈတ္ လကၡဏာလို႕ေျပာမယ္ဆိုရင္ ကိုယ္ပိုင္ခ်ိန္ ရွားပါးလာတာပါပဲ။ အထူးသျဖင္႕ ကိုယ္ပိုင္လုပ္ငန္း လုပ္ခဲ႕မယ္ ဆိုရင္ေတာ႕ အတိုင္းထက္ အလြန္ေပါ႕။ ကိုယ္႕အခ်ိန္ေတြ အားလံုးကို ကိုယ္ပိုင္တယ္လို႕ ဆိုုသလိုပဲ ကိုယ္ပိုင္တဲ႕ လုပ္ငန္းကလည္း ကိုယ္႕ကို အခ်ိန္ျပည္႕ပိုင္သြားတဲ႕ခါ ပိုၿပီး တိုင္ပတ္တယ္လို႕ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။

တစ္ဖက္မွာ လူလတ္လို႕ ဆိုရမဲ႕ အသက္အရြယ္ကလည္း ျဖစ္ျပန္ေတာ႕ သားသမီးေတြက အရြယ္ အင္မတန္ငယ္ေသး၊ သူတို႕ကို ေပးရမဲ႕ အခ်ိန္ဆိုတဲ႕ အတိုင္းအတာနဲ႕ ကုိယ္တိုင္ စာဖတ္ေလ႕လာ သင္ယူရမဲ႕ အခ်ိန္နဲ႕ လုပ္ငန္းက ေတာင္းဆိုတဲ႕ အခ်ိန္ ဆိုတာေတြကို ခ်ိန္ထိုး ခ်လိုက္တဲ႕ခါ တကယ္ေျပာရင္ ၂၄ နာရီ ဆိုတာာ အိပ္ရမွာေတာင္ ႏွေျမာရမဲ႕ပံုစံ ျဖစ္လာပါတယ္။ တကယ္ေတာ႕ စိန္ေခၚမႈ ပိုျမင္႕လာတာ ဆိုရင္ ပိုမွန္ပါမယ္။ မိသားစု၊ အလုပ္၊ ကိုယ္ပိုင္ အခ်ိန္ ရွိတာက စုစုေပါင္း ၂၄ နာရီ ကို ဘယ္လို စီမံခန္႕ခြဲမလည္း ဆိုတဲ႕ စိန္ေခၚမႈပါ။ တစ္ဖက္မွာ စာမဖတ္လို႕ မေရး၊ မေရးလို႕ မဖတ္နဲ႕သံသရာကေတာ႕ လည္ေနဆဲပါ။

ဆိုေတာ႕ဟုတ္ၿပီ။ ခုေတာ႕မွ ဘာေတြ ရွည္ေၾကာၿပီး ထေရးဖို႕ စဥ္းစားသလဲ။ ေမးစရာ ရွိပါတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ ေရးဖို႕ လိုေနပါၿပီ။ ေမာင္လူေအး တက္ခဲ႕တဲ႕ ရန္ကုန္စီးပြားေရး တကၠသိုလ္က ေပးတဲ႕ MBA လက္မွတ္ကို ရဖို႕စာတမ္းျပဳစုဖို႕ ကိစၥ ရွိေနပါတယ္။ တကယ္တမ္း ပံုစံအားျဖင္႕ ေျပာမယ္ဆိုရင္ စာတမ္းျပဳစုတဲ႕ ပံုသ႑ာန္ဟာ ေမာင္လူေအးတို႕ အယင္က ေရးတဲ႕ ဘေလာ႕ပို႕စ္နဲ႕ အေတာ္ တူပါတယ္။ စစခ်င္း ဘာကို ေလ႕လာမလဲ အယင္ရွာမယ္။ ေလ႕လာတင္ျပမဲ႕ အေၾကာင္းအရာ ရလာတဲ႕ခါ ဘယ္ သီအိုရီနဲ႕ ဘယ္လို ခ်ိိတ္ၿပီး ဘယ္လို ပံုစံမ်ိဳးနဲ႕ အခ်က္အလက္ စုေဆာင္းမယ္ဆိုတာ စလုပ္မယ္။ အခ်က္အလက္က ယခင္ လုပ္ထားၿပီးသား အခ်က္အလက္ေတြရွိတယ္ (ဒါက Secondary Data လို႕ ဆိုတယ္။) ကိုယ္တိုင္ ေလ႕လာ ဆန္းစစ္မဲ႕ အခ်က္အလက္ေတြ ရွိတယ္။ (ဒါက Primary Data  လို႕ ဆိုတယ္။ ) ဒီ အခ်က္အလက္ေတြကို စုစည္းဖို႕ ေမးခြန္းလႊာေတြ ေရးရမယ္။ စစ္တမ္းေတြ ေကာက္ရမယ္။ ေနာက္ဆံုး ရလာတဲ႕ ဆက္စပ္ခ်က္ေတြကို ေကာက္ခ်က္ဆြဲ သံုးသပ္ခ်က္ ထုတ္ေပးရမယ္။

စာတမ္းကို ႀကီးၾကပ္မဲ႕ ဆရာမေတြက PhD ရထားၿပီးသား ဆရာမေတြ ဆိုေတာ႕ကာ Master Thesis ဆိုတာ ဘြဲ႕ရ ေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္ကို ရွစ္တန္းစာ ေျဖခိုင္းသလိုပဲ။ ရွစ္တန္းေက်ာင္းသားကို ၾကည္႕ၿပီး မင္းတို႕ ဒါေလး ဒီလိုေလး တြက္တာ ဒီလိုေလး ေရးတာမ်ား ဘာခက္လဲ။ ဘာမို႕လဲ ဆိုတာမ်ိဳးေပါ႕။ တကယ္ေရးဖို႕ ႀကိဳးစားတဲ႕ခါက်ေတာ႕ ေစာေစာက အလုပ္တစ္ဖက္၊ မိသားစုတစ္ဖက္နဲ႕ စာေတာင္ မဖတ္ျဖစ္တဲ႕ေနာက္ စာတမ္းေရးဖို႕ အတြက္က တကယ္ကို ခ်ေရးဖို႕ကို လက္က အေတာ္တြန္႕ေနတာ ျပႆနာ ႀကီးႀကီး ျဖစ္လာတယ္။ ၾကားထဲ အျမစ္ေတာ္ေတာ္ နက္နက္ တြယ္ေနတဲ႕ ခုလုပ္မယ္၊ ေတာ္ၾကာလုပ္မယ္၊ လုပ္ခ်င္မွလည္း လုပ္မယ္ ဆိုတဲ႕မေကာင္းတဲ႕ အက်င္႕ႀကီးကလည္း အေတာ္ဆိုးဆိုးရြားရြား လိႈက္စားေနတဲ႕ခါ က်ေတာ႕ မျဖစ္ေခ်ဘူး။ သူမ်ားေတြ ၿပီးလို႕မွ မၿပီးရင္ ဘြဲ႕မရဘဲ တန္းလန္းျဖစ္ေနမွ ေဇာ္ကန္႕လန္႕ ျဖစ္ရခ်ည္႕ ဆိုၿပီး စာေရးတဲ႕ အက်င္႕ေလးကို ျပန္ေႏႊးဖို႕ ႀကိဳးစားရင္း ေနာက္ပိုင္းေတာ႕ စာလည္းဖတ္၊ ဘေလာ႕လည္း ေရးတဲ႕ အခ်ိန္ေလး အရွိန္ေလး ျပန္ရလာေအာင္ ႀကိဳးစားၾကည္႕ရဦးမွာေပါ႕ဗ်ာ။ 

Singapore : Annual Gathering of Ex-GTI Students of PYAY

Bookmark and Share

Apr 30, 2014

Though it was a bit late, I want to take this opportunity to be able to invite you to the Annual Gathering of Ex-GTI students from Pyay GTI in Singapore which will be held on 1st of May (May Day). It will be held at Labrador Park and there will be free shuttle bus at Labrador MRT Station between 10:30 am to 12:30 pm.

Don't miss the chance to be able to participate in the lucky draw game as well.


 

Database